Mostrando entradas con la etiqueta Escribir. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Escribir. Mostrar todas las entradas

lunes, 2 de mayo de 2022

Perdí el Azul.



El aire se hizo denso y siempre era de noche.


Nunca regresé a la sonrisa de mi padre.


El tiempo empezó a deshacerse en espirales de humo que giraban hacia el fondo.


Las persianas eran rejas de forja y yo una vara clavada en el suelo.


La ermita fue un pequeño barco a la deriva.


Y sí, el dolor es rojo pero el sufrimiento, mi sufrimiento, es siempre gris.




martes, 28 de diciembre de 2021

Fraxilidade

 







 Adoro esa fraxilidade dos teus ollos,

cando falas dende a  tenrura da túa alma,

cando falas dende a túa soidade acompañada.


Sínteste débil, mais eu mírote inmenso, firme,

póstumo ó xénero  tóxico do noso tempo.


Besbello: "Eres fermosamente forte, único"


E nun batido de pálpebras

sínteste de novo inmenso.


E véxote de novo como a cova,

 a auga, o océano que busca a loba.





jueves, 7 de octubre de 2021


Me balanceo sobre la punta de los pies,

en el finísimo hilo de la cordura.


Sólo el huracán podrá anclarme.


Ahí se sostiene esa parte de mí

que siempre apunta al cielo,

en la flecha que reside lo que 

no tiene dueño, hora, ni precio.





jueves, 20 de mayo de 2021

Ignífugo

 

Chegará o día no que non teña para ti nen un so verso, nen unha palabra...

Mais mentres ese tempo non chegue, escribireiche poemas, textos, historias dende o máis profundo da miña incomprensión, dende o máis profundo da miña esencia, só como agradecemento perplexo a esa capacidade túa de facerme sair da monotonía, de poñerme en contacto coa outra eu, coa que navega nas palabras impías sen preguntarse nada, sen facer nada máis que fiar no fío do noso destino.


Mans incombustibles percorren cada curva do meu corpo.  Férveche a boca de tantos bicos ardentes, de tantos bicos duros coma o cemento.


Árdeme a alma en cada cama que comparto contigo, que lembro cando xa non quero lembrarte.


E acabo volvendo ós teus brazos que son o leito do meu río.  Que es ti a paz, a miña calma, a pedra que soporta o meu lume, esa árbore que sorrí, que resiste á miña laparada desesperada e me acepta sempre, aínda que eu non queira  que contes por aí a nosa pertenza.


E perdóasme tódalas desleadades.

E non me esixes que che devolva o tempo perdido.


Ti que resistes á lava do meu volcán

Es ignífugo?

miércoles, 19 de mayo de 2021

Palabras como cuerpos

 

Pides palabras naturales,
frescas como ríos,
como cinco ases a la caída.

Pides siempre a manos llenas,
A boca llena.


Y a cambio, qué entregas?

Miradas de soslayo en el espejo.


Sé valiente.


Mírame desnudo, de cerca, frente a frente,
Mostrando firme, cada rincón secreto.
Sin medias verdades, sin tiempo.

Consume el oxígeno que hay entre los dos,
Derríteme (si puedes) para luego,
Lamer lo que quede de mi orgasmo,
(lo que quede de mí) de rodillas en el suelo.
Para que mi combustión interna sea
Perfume en el aire,  flecha en el cielo.

Y luego, oblígate a olvidarme,
Que cuando yo quiera, retumbará
En ti, muy dentro, el trueno.






Una escribe siempre como vive

Y ama tal y como escribe.


Yo, arrasándolo todo.



Otra vez espero a que 

Se pose el polvo sobre las ruinas.


Aquí, me mantengo en pie

Con la boca llena de ceniza

Como hija del fuego y el volcán 

Nunca hija de la huida.


No espero nada de tu mano

No exijo nada ya a mi herida

Soy mi sueño loco

Mi propia pasión prohibida.



jueves, 11 de marzo de 2021


 Quisiera que hubiese un oficio liviano y sincero que ayudase a cerrar los agujeros trepadores que viven en nuestras cabezas.

  Un oficio sencillo que se lleve la basura por un agujero y que no la deje mirando un lago; que nunca la deje caer en el centro de otra historia.



 Un oficio humilde, como costurera de pedacitos rotos del alma, que entregue el rayo que atraviesa el cuerpo, que pasa por el tronco del árbol y se enraíza en la propia tierra.

 Que reactive cientos de conexiones neuronales, cientos de caminos de luciérnagas que den luz y sueños nuevos.

Que plante, como yo con la letra que me hormiguea en los dedos, una pequeña esperanza.


Y todo ello por la palabra de cinco letras...


Ésa que hace puro lo impuro, la que genera conexiones doradas que nos tejen con el mundo y con otros mundos.

Por conocerla has ardido hasta los cimientos.

Por ella has aprendido de esos hilos dorados que lo entretejen todo.

Esa palabra nos enseña que nunca dos pasiones son iguales. 

En ningún caso.


jueves, 11 de febrero de 2021

Los Huesos


Los huesos saben más de lo que necesitamos en la vida que el propio cerebro, que la razón y que incluso la misma sangre.

Cuando los huesos gritan venganza, lujuria o amor, nadie tiene dudas.


Nuestros huesos son como los círculos concéntricos del tronco de los árboles, marcando los tiempos, las edades; son también nuestras raíces conectadas a la Tierra.


Llegan a ser todo lo que debemos saber de nosotras mismas.


Sólo tenemos que aprender a escucharlos para que la vida sea más clara, nunca más sencilla.


Si tus huesos arden por la lujuria, quémate.

Si tus huesos claman venganza, véngate.

Y si tus huesos gritan: "ataca o huye"; obedécete.


Si los escuchas, si dejas que te guíen, pase lo que pase, cuando todo acabe, sanarás. 

Y sabrás que has atravesado la tormenta

Y que has abandonado todo lo que era necesario abandonar.


Y la vida volverá a vibrar.


lunes, 8 de febrero de 2021

Esta vez no me esperes


Esta vez no me esperes,

Búscame al otro lado;

Siguiendo el mapa de tus manos

Reconocerás las líneas de mi frente.



Tras un día, un mes o un siglo

Estaremos de nuevo sentados 

Mirando el borde del abismo.


Demórate, no importa,desde

Ahora el tiempo es infinito.


Toma...te dejo este poema,

Ya no lo necesito.


jueves, 28 de enero de 2021

Hace siglos


Somos el vacío, la ausencia que no ves en esa fotografía donde lo no reflejado es lo determinante; la literatura de nuestros días, la nada devorando a la nada.

Camino por estas calles que nunca fueron mías y continúa repitiéndose la imagen de esos niños que asesinan para dejar de ser inocentes.

Sigo viendo segundas oportunidades que permanecen en los escaparates sin ser adquiridas.

No pagaremos el precio, dejamos así sin doblegar esa falacia que algunos llaman destino.

Cada línea de tus manos, cada poro de tu piel, permanece en nuestras bocas como gesto que no será tatuaje contra el olvido.

No somos leña, ni aire, ni trueno.




Somos sucios sueños, sucias lenguas que arañan y envenenan la quijada de la muerte a base de crear recuerdos.

Cuando desea la navaja de la palabra...


¿Cómo cabalga sobre su yegua blanca?


¿Cómo embarulla sus pasos?


¿Cómo renace tras la entrega?


Siendo cielo e infierno, siendo voz cobarde, escondiendo lo más real, lo más sincero.

Y la luz se hace aliento, espejismo de una silueta dibujada en el suelo.


Mientras él escribe con poca verdad historias de pérdida y destierro.


No sabe siquiera del estertor último que se balancea entre su cuerpo y mi cuerpo.

Mis hormiguitas escriben el entretejido de nuestro mapa mundi, luego yo las voy borrando ahora que aún estoy a tiempo.

La mierda nunca engaña, nunca promete el cielo.



domingo, 17 de enero de 2021

Días que vendrán


No me interesan los días que vendrán,

Ni amaneceres en la misma cama.

No quiero escribirte palabras de amor,

Ni susurrarte te quieros al oído.


De ti quiero el trueno que desata la tormenta

Y que me pidas fuego para quemarlo todo

Mientras niegas la mayor, mientras sonríes 

Viendo arder la ciudad hasta los cimientos.


Te quiero para escribir otra línea,

Para recordarme que la otra yo

Sigue estando viva. 



Porque  lejos de ella, 

Amigo mío, todo es gris, todo es frío.



lunes, 17 de junio de 2019






Lo de verdad no es, casi nunca, lo que puedes tocar, 

lo que puedes llevarte o lo que crees cierto.

Tampoco suele ser lo que creemos seguro, ni la 

sangre entre las piernas ni el semen al correrte.

Seguramente tenga que ver con acordarte, cuarenta 

años después, de aquella canica de ojo de gato 

que llevabas en el bolsillo; del vértigo del subidón o 

del primer beso de verdad (hay muchos primeros 

besos de verdad). 

Tendrá que ver con acordarse del último abrazo que 

te diste con alguien o de la primera mañana en 

la que tu almohada escondió una maraña de rizos 

negros.

Lo auténtico, es la sensación, es lo efímero; es ser 

poderosa sólo porque estás viva y sopla el viento

a favor. 

Es sentirte hermosa aunque lleves tres noches sin 

dormir y te tiemblen las manos.


Lo de verdad es la cara de ratita en una foto rara. 


Es todo lo que nos define pero jamás nos determina. 

Lo de verdad es la línea, la letra, el compás, la voz, 

el encuadre.

Todo, todo el resto es mentira.  


jueves, 13 de junio de 2019

ESTO. ESO. AQUELLO. AQUÍ.






Esto.

Hace aullar al lobo,

cantar a la sirena:

Creerse cuerdo al loco.

Eso.

Incendia cada cicatriz

como un mapa de luciérnagas,

de supernovas efímeras.

Aquello.

Tiene barro en el alma; 

veneno en la lengua,

la mentira en el pecho.

Aquí.

Fingimos ser leves

sin el mercurio en la sangre, 

sin plomo en las alas de pájaro.




lunes, 20 de agosto de 2018

Agosto no es mes para el amor.



Hoy, esta ciudad, amanece de nuevo

con olor a animales muertos,

a sangre secándose en los sumideros.

                                   Óscar Millarengo.



Ama, una vez más, de mi derrumbe,

me arranco sin pestañear otro miembro.





Roto y sellado el dique de las lágrimas,

ni me juzgo ni me condeno.


Por bruja me salvo.

Vocalizo tres palabras

y vuelvo a mirar al cielo.


sábado, 19 de mayo de 2018

Fuego Lento






Sé de las noches en vela,
de sueños incubados,
a fuego lento, a llama baja.

Recuerdo algún día claro,
algún cielo encapotado 
con su rompiente de gloria.

Sé de ti, sé de mí,
de la nieve que no derretimos,
del barco hundido,
Y de nuestro tren parado.

De constelaciones de soles apagadas.



lunes, 30 de abril de 2018

Hoy miércoles




Hoy fumo el tercer cigarrillo

antes de las tres de la mañana.

Dejo que pasen los días 

como si nada fuese importante.


Hoy que viene el inspector del gas,

pongo a prueba los últimos años de mi vida.


Hoy que celebro sin celebrar nada

se me queda el papel de fumar pegado a las pestañas.



domingo, 18 de febrero de 2018

Orfandad



Una puede quedarse huérfana tantas veces como ame lo que está fuera de ella.

Puede quedarse huérfana cuando un atardecer ya no la conmueva, cuando una canción deje de provocarle emociones  o cuando un cuadro ya no le transmita nada.

La orfandad es la muerte ajena que nos deja desnudas, en pie, tiritando sobre la piel del mundo.  

Ser huérfana es la certeza de que te espera el desierto y de que sólo posees las patas de un lobo para atravesarlo, con la incertidumbre de si al otro lado de las inmensas dunas de arena rubia encontrarás un oasis o el cauce de un río seco.

Es también saber que al armazón de huesos y pellejo no puede permitirse la agonía o un sencillo estertor.

La orfandad es recoger lo que quede y seguir andando, aprender que no se puede vivir eternamente agarrada a la cola del viento. 


Es mirar el mundo con ojos ciegos.


Ahí las cotas de malla no sirven, tampoco los colores brillantes; por no servir no sirven ni siquiera los lobos que se beben tus lágrimas, porque el desierto es sed y las lágrimas siempre siempre saben a sal.





sábado, 11 de febrero de 2017

De principio a fin


                                              
Me reflejo en el cristal

                                                     © Oscar Millarengo

Con tu ausencia en los huesos,

Con el cabello peinado de furia

Y la piel ardiendo.



Salgo a la calle.






               Con una mirada me sentencio.







jueves, 16 de junio de 2016

Gústame !!!!!






Son desas ás que lles gusta beber cervexa, chupitos e queimar pitillos:

Xuntarse con descoñecidos  e desface-lo mundo.

Gústame desbocarme cando se me sae a alma do pelexo,

E que os días de choiva sirvan para ir de charco en charco,
con catiúscas vellas.

Ir de festi e poñerlle nome ós meus tenis;

Que ninguén me diga quen son nin o que teño que facer.

Gústanme os vestidos lilas, as saias curtas e os pantalóns longos,

Gústame o monte á noite e á alba.

Gozo das posibilidades que se abren ante min cando comezo a saír do túnel.

Gozo de trampear algunha noite e de “mañanear” ó carón de boa xente.


Vivo actos mínimos de rebelión e gravo, a ferro, na miña memoria

ás nenas que dende piollas se poñen firmes sobre as súas pernucas.


Sedúcenme as mentes afiadas coma coitelos, as xentes que loitan,

pola súa vida e pola súa terra.


Adoro verte cada día en pé dicindo “queda moita pedra por picar”.



E a todo o resto do mundo danme ganas de lles dicir berrando:


¿Tí que cona fas?.


viernes, 13 de mayo de 2016

Al mirar frente a frente.





Y el vacío ha llegado a tus ojos como una nube infinita

Que apaga la luz de la vida y de la lucha.

Los jardines colgantes de tu sonrisa arden en los ojos de la decadencia.

Aprendes lo que no se puede borrar.

Estos tiempos de ácido discurso queman la falsedad.

No hay redención certera entre tus muslos.


Y floto mecida con las alas de un sueño ardiendo.

Unas manos sostienen el universo manteniendo el orden de la condena.

Suelto al viento mi cabello para poder decir que sigo viva,

Que no me han matado todavía.

Escribo blando;

Escribo suave;

Pienso en ese cadáver


Que cuelga despellejado de mis manos.