Mostrando entradas con la etiqueta Feminismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Feminismo. Mostrar todas las entradas

martes, 28 de diciembre de 2021

Fraxilidade

 







 Adoro esa fraxilidade dos teus ollos,

cando falas dende a  tenrura da túa alma,

cando falas dende a túa soidade acompañada.


Sínteste débil, mais eu mírote inmenso, firme,

póstumo ó xénero  tóxico do noso tempo.


Besbello: "Eres fermosamente forte, único"


E nun batido de pálpebras

sínteste de novo inmenso.


E véxote de novo como a cova,

 a auga, o océano que busca a loba.





miércoles, 19 de mayo de 2021

Palabras como cuerpos

 

Pides palabras naturales,
frescas como ríos,
como cinco ases a la caída.

Pides siempre a manos llenas,
A boca llena.


Y a cambio, qué entregas?

Miradas de soslayo en el espejo.


Sé valiente.


Mírame desnudo, de cerca, frente a frente,
Mostrando firme, cada rincón secreto.
Sin medias verdades, sin tiempo.

Consume el oxígeno que hay entre los dos,
Derríteme (si puedes) para luego,
Lamer lo que quede de mi orgasmo,
(lo que quede de mí) de rodillas en el suelo.
Para que mi combustión interna sea
Perfume en el aire,  flecha en el cielo.

Y luego, oblígate a olvidarme,
Que cuando yo quiera, retumbará
En ti, muy dentro, el trueno.




jueves, 11 de marzo de 2021


 Quisiera que hubiese un oficio liviano y sincero que ayudase a cerrar los agujeros trepadores que viven en nuestras cabezas.

  Un oficio sencillo que se lleve la basura por un agujero y que no la deje mirando un lago; que nunca la deje caer en el centro de otra historia.



 Un oficio humilde, como costurera de pedacitos rotos del alma, que entregue el rayo que atraviesa el cuerpo, que pasa por el tronco del árbol y se enraíza en la propia tierra.

 Que reactive cientos de conexiones neuronales, cientos de caminos de luciérnagas que den luz y sueños nuevos.

Que plante, como yo con la letra que me hormiguea en los dedos, una pequeña esperanza.


Y todo ello por la palabra de cinco letras...


Ésa que hace puro lo impuro, la que genera conexiones doradas que nos tejen con el mundo y con otros mundos.

Por conocerla has ardido hasta los cimientos.

Por ella has aprendido de esos hilos dorados que lo entretejen todo.

Esa palabra nos enseña que nunca dos pasiones son iguales. 

En ningún caso.


viernes, 26 de febrero de 2021

Fuck off, Sabina. Parte 2



Eu si quero un amor civilizado,

Con recibos e polvos de sofá.

Eu si quero que viaxes ó pasado 

E que chores se tes ganas de chorar.




Non me importan as veciñas do terceiro;

Eu si quero sembrar e compartir.

Quero 8 de Setembro e cumpreanos feliz.


Non me importa levarche as maletas,

Nen que escollas o champú.

Eu se quero cambio de planeta

E póñolle a un cadelo, Rus.


Quero moitas noites de regueifa

E columpio nunha pola no xardín.

Que o noso sexa unha lareira,

Aínda que cheire a pachulí.


Eu quéroo todo, contigo ou sen ti.


O que non quero é un corazón cobarde,

Nen ter que morrer por ti.

Nen matarme contigo se te matas, 

Nen que mates por min se eu morro.

Porque os bos amores curan,

Porque amores que curan nunca morren.


Se toca, haberá que xuntar para mañá;

Sempre souben chegar ó fin do mes...

Quérote libre e ocupado,

Con carne e con pecado,

Ceibe e sen pesar.


Eu quero que biques a miña cicatriz.

Quero Palermo en Setembro

E Ferrol no mes de Abril.


Espérame ás doce no portal

E dime: "voltemos comezar"


Eu saberei porqué o fixeches,

E ti xa me virás vir.

O que eu quero, home de ollos vivos,

E que vivas, sempre, a pesar de min.



lunes, 8 de febrero de 2021

Esta vez no me esperes


Esta vez no me esperes,

Búscame al otro lado;

Siguiendo el mapa de tus manos

Reconocerás las líneas de mi frente.



Tras un día, un mes o un siglo

Estaremos de nuevo sentados 

Mirando el borde del abismo.


Demórate, no importa,desde

Ahora el tiempo es infinito.


Toma...te dejo este poema,

Ya no lo necesito.


domingo, 7 de febrero de 2021

Lilith, non sexas Eva

 

As fillas de Lilith son as que levan os barcos sen timón cando caen pola borde do fin do mundo; as que recuperan o norte despois de terse botado ó precipicio.



Elas sobreviven sempre ó deserto, á auga, ó tempo.

Viven noites en vela sen esperar que suba ou baixe a marea.

Palilleiras maxistrais dun tempo roubado, tecen paseniño fíos brilantes, esperando un mencer de faiscas, de lumes dourados.

Non son matronas de nenos loiros coma a cervexa; elas paren pesadelos, son nais de guerrilleiras das noites sen lúa pero coa fronte  acugulada de estrelas.


Eu fico á súa veira, eu fico con elas.



lunes, 1 de febrero de 2021

Fuck off, Sabina.

 

Hai mulleres que non arrastran maletas cargadas de choiva.

Hai mulleres que sempre escreben cartas de amor.



Hai mulleres que soñan con noites cheas de liberdade.

Hai mulleres que nunca din que si cando che din que non.

Hai mulleres que nadan espidas no medio do temporal.

Hai mulleres que ofertan desexo e reciben paixón.

Hai mulleres que cuspen na cara ó olvido.

Hai mulleres que bican á sua soidade.

Hai mulleres de terra e inmenso vrau.

Hai mulleres de ferro e de asteleiro naval.

Hai mulleres que son bombas de napalm.

Hai mulleres que falan cando lles mandan calar.

Hai mulleres con mapas dos recunchos da alma.

Hai mulleres que nunca firman a paz.

Hai mulleres con corpos sen peles enriba.

Hai mulleres cuxas ancas son postas de sol.

Hai mulleres que nunca che van dar a razón.

Hai mulleres de ferro, mulleres Total!



lunes, 17 de febrero de 2020

Tódalas Mulleres Que Son.




Afeita a buscar des-harmonías, aprendo que o chumbo que me pesa nas veas, alporízase sincronicamente cos tempos da marea.

  Acéndese a lava que todo o limpa, que todo o queima. 

F.Asorey. "A Santa"
Manteño os meus pecados capitais sobre as miñas pernas, sobre a anatomía mental das miñas cen mulleres antigas: Labregas, prófugas, ceibes, donas de si mesmas; capaces de, chegada a hora, arrincarse un membro para libertarse e manter os seu nome propio: A Corva, A Carreteira, A Meiga, A Madriña, A Avoa Vella. 

  Invócovos a todas hoxe, ás que me díchedes estes ollos, estes membros, esta anatomía interna.

 Chámovos a todas as que leváchedes este mesmo lume que me bule polas veas.

 A todas vos sosteño, feita de area de río, de madas de centeo. 

Aquí no medio do balbordo, aquí vos espero.


martes, 13 de noviembre de 2018

Algunas no vivimos en París.





                                                Óscar Millarengo.
Quieren hacer de nosotras muebles endebles

 con carcoma.

Quieren que aceptemos sus normas a cambio

de migajas de cariño y apoyo.

Quieren, algunos hombres, algunas familias y

todas las sociedades que seamos la respuesta   

correcta, el icono representativo de mujer que

se han inventado.


Pretenden que con un te quiero condicionado 

seamos incondicionales; que asumamos que

por nuestro rol tenemos que proyectar su idea de

madre, su idea de “lo correcto”.

Lo que entienden como perfección.


No soportan que nos rebelemos, que saquemos a la luz, cuando lo que somos choca con 

ellos, sus  miserias y sus limitaciones.


Es en ese momento cuando atacan por donde duele, cuando te condenan al silencio, o te 

señalan con el dedo gordezuelo de cura medival.

Hay infinidad de variantes.


Entonces tú, mujer, te das cuenta de que no te conocen realmente y que esa parte de ti, 

que te hace ser lo que eres y no otra cosa, no la han visto.


Probablemente  han visto tu pelo, tus ojos brillantes o cualquier otra parte de ti que te

identifica pero que no te define. Han visto lo que no es tu esencia.


Descubres que su querer, su apoyo, a parte de ser condicional, es también condicionante.


Y retomas el camino para poder seguir en tu piel; te reafirmas en esa esencia que no ven,

que no entienden.


Te rebelas una vez más, te pones tus bragas de feminista adulta y el chubasquero amarillo

de : “me resbala” para obviar las frases lapidarias como: “Eso no es propio de ti”, “siempre

estás igual”(por  decir dos).


Y mientras vas con tu chubasquero amarillo y tus bragas de feminista, tienes la suerte de 

encontrar a otras personas que sí te ven, que miran de frente y no de reojo, y te apoyan y

te reafirman y te lo dicen, con o sin palabras, y eso hace que te sientas menos inadecuada,

más tú, más libre.

Estas personas son las que hacen que la vida valga un poco más la alegría y no la pena.

Porque como leí por ahí no hace mucho, y ahora versiono:

 “No buscamos quien nos bese en París, buscamos a quien nos ame en Vietnam”.


sábado, 5 de mayo de 2018

Da Manada e da guerra






Considérome feminista, leo, cuestiónome, creo na sororidade e aprendo cada día todo o que podo. Sei que ser feminista é un proceso, polo menos para as mulleres da miña xeración, longo, de toma de consciencia diaria e que normalmente vai acompañado dun espertar. Nós non recibimos educación en igualdade, non polo menos como se entende hoxe, estivemos divididas por xénero ata o instituto (polo menos no meu caso) e vivín na inopia ata os 20 anos; no meu contexto non se falaba de patriarcado, non se sabía o que eran os micromachismos, nin os teitos de cristal, tampouco se coñecía o ‘mansplaining’.


Pero co paso dos anos, as experiencias ensínanche que cada día vaste formando como feminista, cando decides apoiar a unha compañeira aínda que non che caia ben, cando criticas a un home por trato inadecuado, ou cando deixas a un noivo porque a súa ex era unha puta, unha tola ou unha puta-tola (xa me entendedes).

A base do meu feminismo susténtase na educación sobre a xustiza (nun sentido ético), no non calarse ante os tratos diferenciais por sexo, en reivindicar sempre o que considero inxusto e no acoso que sufrín en distintos aspectos da miña vida (daría para un #cuéntalo). Prefiro ir máis aló e falarvos de como enfronto a vida, porque no fondo todas somos superviventes en maior ou menor medida.

Baséase tamén no que me ensinou a miña nai desde moi pequena, e que case sempre foi transmitido co exemplo e case nunca con palabras. Nunca se deixou vencer, sempre incluído agora, que é unha señora xa maior, compórtase como unha leoa, e segue actuando coas súas propias normas. É certo que é unha muller chea de contradicións, moitas delas herdadas dunha sociedade retrógrada como a franquista, pero con raíces ancoradas en mulleres que fixeron o que lles deu a gana e que se mantiveron soas dende o 1800 ata 1990.

O discurso educador era un, pero o metadiscurso era outro ben diferente.
Xunto a este feito, debo sumar un pai xa maduro e que sempre alentou en min esas características propias da rebeldía da miña santa nai, que o mantiveron namorado e exasperado en certos momentos e que o foron educando durante máis 50 anos.

Tiven a sorte de ser educada por dúas boas persoas, maduras e xa curtidas polas inxustizas e resistencias que che ensina a escola do vivir.

Sei que se o meu carácter fose outro, ou que se eles me tiveran de primeira e non de última filla, na miña vida TODO sería diferente.

Todo isto a que vén? Pois está relacionado co caso da ‘Manada’, co ‘#cuéntalo’ e coa resposta social de nós as feministas.

Estiven falando cunha querida amiga sobre o que está sucedendo e certamente concordamos en case todo: a perversidade dese xuíz que debería estar inhabilitado, a potencia das plataformas e feminismos en resposta a sentenza, a inxustiza e ao maltrato á vítima, e por extensión, a todas as vítimas, etc.


Pero sobre todo hai que pensar en algo que quizais para min vén de serie, pero que para moitas de nós non... Nunca xulguei a unha muller que non se resiste ou que non se enfronta ao seu agresor, aínda que nunca me formulei non facelo (polo menos en agresión directa), pero creo que esta actitude que eu teño, que se forxou aos poucos e pagando un prezo alto, non a posúen todas as mulleres e creo que se debe mandar a mensaxe clara, rotunda e precisa de que debemos coidarnos, entre nós e nós mesmas.

É dicir, non podemos ir á guerra cunha variña máxica (gran frase lida en redes sociais) e esta é a mensaxe forte que quero que chegue a todas. Sabemos que se nos expoñemos (e creo que debemos expoñernos tanto como nos apeteza) debemos ter ‘armas’ para defendernos. Non me refiro tan só a sprays de pementa (que tamén), refírome a ter consciencia de que estamos nunha guerra e que certos comportamentos (que debemos ter igualmente) van ser centro de críticas, e van supoñer unha exposición a maiores perigos dos habituais. Creo ferventemente que debemos ocupar o noso espazo público, que se queremos podemos emborracharnos, drogarnos nos portais, volver soas á casa ou participar en orxías se é o noso desexo, pero non podemos esquecer que todas esas accións levadas a cabo fóra de contorna segura (e ata na contorna segura) poden ter consecuencias moi graves.

É fundamental reivindicar que temos dereito a non ser tocadas, a poder ir e vir libres en calquera estado sen que se nos increpe, pero esa liberdade non é nosa aínda, estámola conquistando, exercéndoa, e hai que exercela con consciencia. Como me dixo onte Isabel: ‘non vaiades gozar da neve descalzas, abrigádevos ben e ide igual, pero ben equipadas se así o decidides’.

Por todo isto compañeiras, eu a título persoal, sabendo que esta sociedade é unha merda, que estamos en guerra, que cada día aparece unha de nós asasinada, pídovos que abrades ben os ollos, que pelexedes sempre, que sexades guerreiras, que teñades claro que se non nos matan, as feridas se curan e os ósos se soldan, e que o trauma existirá igualmente con resistencia ou sen ela.
Se non podedes escapar, pelexade (física ou mentalmente), aprendede a facelo, aprendede como e ata onde para que ninguén poida facervos dubidar sobre que foi abuso e que foi agresión. Non vos deixedes seducir pola educación na paz que só a nosoutras se nos impón. Sede fortes porque, as miñas queridas lobas, mentres non cambie o statu quo, estamos en guerra e en tempos de guerra non se fan prisioneiros.


Quérovos libres e salvaxes pero sobre todo conscientes de que non podemos ir á guerra só cun cántico. Se temos que pelexar ata que cambien as cousas pelexemos; se temos que defendernos entre nós, non dubidedes; se temos que crear redes de apoio con descoñecidas, creémolas. Non confiedes en ninguén que non se teña mostrado digno de confianza. A nosa confianza é un agasallo, non o malgastedes. E se temos que morrer pelexando, pelexemos, fagamos o maior dano posíbel, aínda que as institucións que non nos protexen nos vedan o contrario.

Abrázavos e quérevos, a da palabra impura.





jueves, 3 de mayo de 2018

Todo despois de ti.





Debuxo a liña dos teus beizos,

suave, paseniño, inconsciente,

vivindo a certeza da auga do río,

a brancura da area da praia, o verde do monte.



Es neve branca que voa cara arriba.

A topografía sinuosa do teu corpo 

esvaécese na miña memoria...


Son toda mans, toda ollos, toda verbas

cando xogamos espidas entre a terra e o ceo.



Téñoo todo despois de ti.




domingo, 10 de abril de 2016

Aequitas Veritas

                   

A las que cuando seguimos viviendo, a las que somos, a las que estamos obligadas por principios, por haber sobrevivido a cientos de escaramuzas, siempre nos espera una nueva refriega, un nuevo enfrentamiento, en un ya conocido campo de batalla. Es éste siempre nuestro cuerpo, nuestro entorno y nuestro propio ser. Las que somos hemos aprendido a no temblar ante la ira de lo masculino dominante; no temblamos ya ante los hijos sanos del patriarcado; sabemos que ése es nuestro triunfo, la resistencia. Los miramos a los ojos y les decimos, una y otra vez, con palabras no pronunciadas: " no me vas a doblegar; no me vas a ver mover ni una pestaña". Nos baña su ira, impregnándonos de un dolor antiguo y corrosivo; reminiscencia no olvidada de otras que como nosotras sobrevivieron a la hoguera. Y late fuertemente la conciencia de que la que ama su alma no doblegada va a tener que luchar, a veces a muerte, a veces a primera sangre, pero siempre hasta la última consecuencia, por ella.

El bosque está lleno de monstruos, pero las que somos caminamos con la pestaña del lobo*, escondida en nuestros pliegues; encontrando en ella la fortaleza para resistir en pie frente al pelotón de fusilamiento, ante el asesino difuso**, ante el juicio popular, ante la Santa Inquisición, con la cabeza erguida y la mirada orgullosa.
Será la vida la que se cobre nuestras deudas pero no haremos concesiones. No cederemos ante la humillación, ante el dominio, ni ante el abuso de poder. Y miraremos de nuevo, frente a frente, a la mediocridad y sobreviviremos a la ira del que ha perdido su lugar en el mundo y porque no es nuestro el reino***, aceptaremos el exilio; surcando desiertos, plantando semillas de revuelta, mientras en nosotras quede un aliento de vida, aún cuando entre nosotras y yo misma no exista ni una sola palabra de consuelo.
Las supervivientes tienen el mayor campo de batalla en su yo, en su propia vida.
Sin concesiones, sin entrega de armas, sabemos construir nuestro hogar con las piedras que nos son lanzadas, nuestras corazas transparentes con las palabras escupidas por los que en un último estertor sólo poseen veneno para mantener un status quo que se cae a pedazos irremisiblemente.
Y quién sabe si en medio de esta lucha diaria encontraremos a quienes todavía resisten y quieran resistir con nosotras.
Porque como dijo el poeta, al fin y al cabo, "sólo soy mi libertad y mis palabras"****.
______________________
* Mujeres que corren con lobos. Clarissa Piknola Estés.
** Martín Hache. Adolfo Aristaráin.
*** Noventa y nueve poemas. José Angel Valente.

**** La promoción poética de los 50. José Manuel Caballero Bonald.