Queímo-me.

Os meus pasos seguen o teu cadaleito mentres

a miña alma corre en dirección contraria.

Hai un corazón que latexa cravado no portón dunha igrexa abandoada.

Os soños quedan conxelados entre o cerebro e a retina, 

as bágoas calcificadas cando a bolboreta bate as alas.

Somos as póstumas sen pelotón de fusilamento.

Hai cen corazóns cravados na porta dunha igrexa abandoada.

Hai unha volvoreta negra que abandoou o campo de batalla.

A miña alma segue correndo en dirección contraria.

Ti voas entre tronos, lampos e refachos,

vivirás na treboada ata que chege a alba.