Mostrando entradas con la etiqueta Resistencia.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Resistencia.. Mostrar todas las entradas

jueves, 16 de junio de 2016

Gústame !!!!!






Son desas ás que lles gusta beber cervexa, chupitos e queimar pitillos:

Xuntarse con descoñecidos  e desface-lo mundo.

Gústame desbocarme cando se me sae a alma do pelexo,

E que os días de choiva sirvan para ir de charco en charco,
con catiúscas vellas.

Ir de festi e poñerlle nome ós meus tenis;

Que ninguén me diga quen son nin o que teño que facer.

Gústanme os vestidos lilas, as saias curtas e os pantalóns longos,

Gústame o monte á noite e á alba.

Gozo das posibilidades que se abren ante min cando comezo a saír do túnel.

Gozo de trampear algunha noite e de “mañanear” ó carón de boa xente.


Vivo actos mínimos de rebelión e gravo, a ferro, na miña memoria

ás nenas que dende piollas se poñen firmes sobre as súas pernucas.


Sedúcenme as mentes afiadas coma coitelos, as xentes que loitan,

pola súa vida e pola súa terra.


Adoro verte cada día en pé dicindo “queda moita pedra por picar”.



E a todo o resto do mundo danme ganas de lles dicir berrando:


¿Tí que cona fas?.


martes, 17 de mayo de 2016

O Falar dos Vellos.





A morte chega e te leva, segura e fera,

Déixate batendo nos camiños do mundo

Abríndoche o peito, sacando para fóra

O aire pútrido mesto.


Ó lonxe fitas e ves o falar dos vellos

E ninguén pensa e ninguén chora como

Choran os nosos nenos; coa alma limpa

Coa vida chea, cos soños enteiros.


E por máis que caian as bágoas

Do silencio, por máis que perdamos

Soñando os soños, todo o que foi certo,

Aínda temos a liberdade de ser lume,

Osíxeno, combustión no medio do cemento.




domingo, 10 de abril de 2016

Aequitas Veritas

                   

A las que cuando seguimos viviendo, a las que somos, a las que estamos obligadas por principios, por haber sobrevivido a cientos de escaramuzas, siempre nos espera una nueva refriega, un nuevo enfrentamiento, en un ya conocido campo de batalla. Es éste siempre nuestro cuerpo, nuestro entorno y nuestro propio ser. Las que somos hemos aprendido a no temblar ante la ira de lo masculino dominante; no temblamos ya ante los hijos sanos del patriarcado; sabemos que ése es nuestro triunfo, la resistencia. Los miramos a los ojos y les decimos, una y otra vez, con palabras no pronunciadas: " no me vas a doblegar; no me vas a ver mover ni una pestaña". Nos baña su ira, impregnándonos de un dolor antiguo y corrosivo; reminiscencia no olvidada de otras que como nosotras sobrevivieron a la hoguera. Y late fuertemente la conciencia de que la que ama su alma no doblegada va a tener que luchar, a veces a muerte, a veces a primera sangre, pero siempre hasta la última consecuencia, por ella.

El bosque está lleno de monstruos, pero las que somos caminamos con la pestaña del lobo*, escondida en nuestros pliegues; encontrando en ella la fortaleza para resistir en pie frente al pelotón de fusilamiento, ante el asesino difuso**, ante el juicio popular, ante la Santa Inquisición, con la cabeza erguida y la mirada orgullosa.
Será la vida la que se cobre nuestras deudas pero no haremos concesiones. No cederemos ante la humillación, ante el dominio, ni ante el abuso de poder. Y miraremos de nuevo, frente a frente, a la mediocridad y sobreviviremos a la ira del que ha perdido su lugar en el mundo y porque no es nuestro el reino***, aceptaremos el exilio; surcando desiertos, plantando semillas de revuelta, mientras en nosotras quede un aliento de vida, aún cuando entre nosotras y yo misma no exista ni una sola palabra de consuelo.
Las supervivientes tienen el mayor campo de batalla en su yo, en su propia vida.
Sin concesiones, sin entrega de armas, sabemos construir nuestro hogar con las piedras que nos son lanzadas, nuestras corazas transparentes con las palabras escupidas por los que en un último estertor sólo poseen veneno para mantener un status quo que se cae a pedazos irremisiblemente.
Y quién sabe si en medio de esta lucha diaria encontraremos a quienes todavía resisten y quieran resistir con nosotras.
Porque como dijo el poeta, al fin y al cabo, "sólo soy mi libertad y mis palabras"****.
______________________
* Mujeres que corren con lobos. Clarissa Piknola Estés.
** Martín Hache. Adolfo Aristaráin.
*** Noventa y nueve poemas. José Angel Valente.

**** La promoción poética de los 50. José Manuel Caballero Bonald.