sábado, 12 de septiembre de 2026
lunes, 2 de mayo de 2022
Perdí el Azul.
El aire se hizo denso y siempre era de noche.
Nunca regresé a la sonrisa de mi padre.
El tiempo empezó a deshacerse en espirales de humo que giraban hacia el fondo.
Las persianas eran rejas de forja y yo una vara clavada en el suelo.
La ermita fue un pequeño barco a la deriva.
Y sí, el dolor es rojo pero el sufrimiento, mi sufrimiento, es siempre gris.
martes, 28 de diciembre de 2021
Fraxilidade
Adoro esa fraxilidade dos teus ollos,
cando falas dende a tenrura da túa alma,
cando falas dende a túa soidade acompañada.
Sínteste débil, mais eu mírote inmenso, firme,
póstumo ó xénero tóxico do noso tempo.
Besbello: "Eres fermosamente forte, único"
E nun batido de pálpebras
sínteste de novo inmenso.
E véxote de novo como a cova,
a auga, o océano que busca a loba.
jueves, 7 de octubre de 2021
jueves, 20 de mayo de 2021
Ignífugo
Mans incombustibles percorren cada curva do meu corpo. Férveche a boca de tantos bicos ardentes, de tantos bicos duros coma o cemento.
Árdeme a alma en cada cama que comparto contigo, que lembro cando xa non quero lembrarte.
E acabo volvendo ós teus brazos que son o leito do meu río. Que es ti a paz, a miña calma, a pedra que soporta o meu lume, esa árbore que sorrí, que resiste á miña laparada desesperada e me acepta sempre, aínda que eu non queira que contes por aí a nosa pertenza.
E perdóasme tódalas desleadades.
E non me esixes que che devolva o tempo perdido.
miércoles, 19 de mayo de 2021
Palabras como cuerpos
Y a cambio, qué entregas?
Miradas de soslayo en el espejo.
Sé valiente.
Una escribe siempre como vive
Y ama tal y como escribe.
Yo, arrasándolo todo.
Otra vez espero a que
Se pose el polvo sobre las ruinas.
Aquí, me mantengo en pie
Con la boca llena de ceniza
Como hija del fuego y el volcán
Nunca hija de la huida.
No espero nada de tu mano
No exijo nada ya a mi herida
Soy mi sueño loco
Mi propia pasión prohibida.
jueves, 11 de marzo de 2021
Quisiera que hubiese un oficio liviano y sincero que ayudase a cerrar los agujeros trepadores que viven en nuestras cabezas.
Un oficio sencillo que se lleve la basura por un agujero y que no la deje mirando un lago; que nunca la deje caer en el centro de otra historia.
Un oficio humilde, como costurera de pedacitos rotos del alma, que entregue el rayo que atraviesa el cuerpo, que pasa por el tronco del árbol y se enraíza en la propia tierra.
Que reactive cientos de conexiones neuronales, cientos de caminos de luciérnagas que den luz y sueños nuevos.
Que plante, como yo con la letra que me hormiguea en los dedos, una pequeña esperanza.
Y todo ello por la palabra de cinco letras...
Ésa que hace puro lo impuro, la que genera conexiones doradas que nos tejen con el mundo y con otros mundos.
Por conocerla has ardido hasta los cimientos.
Por ella has aprendido de esos hilos dorados que lo entretejen todo.
Esa palabra nos enseña que nunca dos pasiones son iguales.
En ningún caso.
viernes, 26 de febrero de 2021
Fuck off, Sabina. Parte 2
Eu si quero un amor civilizado,
Con recibos e polvos de sofá.
Eu si quero que viaxes ó pasado
E que chores se tes ganas de chorar.
Non me importan as veciñas do terceiro;
Eu si quero sembrar e compartir.
Quero 8 de Setembro e cumpreanos feliz.
Non me importa levarche as maletas,
Nen que escollas o champú.
Eu se quero cambio de planeta
E póñolle a un cadelo, Rus.
Quero moitas noites de regueifa
E columpio nunha pola no xardín.
Que o noso sexa unha lareira,
Aínda que cheire a pachulí.
Eu quéroo todo, contigo ou sen ti.
O que non quero é un corazón cobarde,
Nen ter que morrer por ti.
Nen matarme contigo se te matas,
Nen que mates por min se eu morro.
Porque os bos amores curan,
Porque amores que curan nunca morren.
Se toca, haberá que xuntar para mañá;
Sempre souben chegar ó fin do mes...
Quérote libre e ocupado,
Con carne e con pecado,
Ceibe e sen pesar.
Eu quero que biques a miña cicatriz.
Quero Palermo en Setembro
E Ferrol no mes de Abril.
Espérame ás doce no portal
E dime: "voltemos comezar"
Eu saberei porqué o fixeches,
E ti xa me virás vir.
O que eu quero, home de ollos vivos,
E que vivas, sempre, a pesar de min.
jueves, 11 de febrero de 2021
Los Huesos
Los huesos saben más de lo que necesitamos en la vida que el propio cerebro, que la razón y que incluso la misma sangre.
Cuando los huesos gritan venganza, lujuria o amor, nadie tiene dudas.
Nuestros huesos son como los círculos concéntricos del tronco de los árboles, marcando los tiempos, las edades; son también nuestras raíces conectadas a la Tierra.
Llegan a ser todo lo que debemos saber de nosotras mismas.
Sólo tenemos que aprender a escucharlos para que la vida sea más clara, nunca más sencilla.
Si tus huesos arden por la lujuria, quémate.
Si tus huesos claman venganza, véngate.
Y si tus huesos gritan: "ataca o huye"; obedécete.
Si los escuchas, si dejas que te guíen, pase lo que pase, cuando todo acabe, sanarás.
Y sabrás que has atravesado la tormenta
Y que has abandonado todo lo que era necesario abandonar.
Y la vida volverá a vibrar.
miércoles, 10 de febrero de 2021
17 de Outubro de 2009
Do meu pai herdei este nariz, un sorriso que me enche a cara; o gusto pola música, pola carallada e o xeito de apoiarme na barra do bar cando boto uns dados.
Del aprendín cousas importantes:
Que ata o máis rico se non ten palabra non ten nada,
Que os ricos fixéronse ricos coa sudor dos pobres,
Que unha muller bonita é máis bonita cando lle ferve o sangue,
Que se queres beber tes que saber mexar
E que o corpo as fai e o corpo as paga.
Ensinoume que querer entender o mundo é tempo perdido,
Que non hai millor cousa que querer con ganas e comer con fame;
Que no corazón non se manda e que hai amores que duran máis aló da vida.
Coa súa perda aprendín que non sabes canto conta alguén ata que non está.
E que o profesor ensina o que sabe
Pero o mestre ensina o que é.
Marchou en Outubro pero disque
foi enterrado con un sol de Agosto e dúas rosas brancas.
lunes, 8 de febrero de 2021
Esta vez no me esperes
Esta vez no me esperes,
Búscame al otro lado;
Siguiendo el mapa de tus manos
Reconocerás las líneas de mi frente.
Estaremos de nuevo sentados
Mirando el borde del abismo.
Demórate, no importa,desde
Ahora el tiempo es infinito.
Toma...te dejo este poema,
Ya no lo necesito.
domingo, 7 de febrero de 2021
Lilith, non sexas Eva
As fillas de Lilith son as que levan os barcos sen timón cando caen pola borde do fin do mundo; as que recuperan o norte despois de terse botado ó precipicio.
Elas sobreviven sempre ó deserto, á auga, ó tempo.
Viven noites en vela sen esperar que suba ou baixe a marea.
Palilleiras maxistrais dun tempo roubado, tecen paseniño fíos brilantes, esperando un mencer de faiscas, de lumes dourados.
Non son matronas de nenos loiros coma a cervexa; elas paren pesadelos, son nais de guerrilleiras das noites sen lúa pero coa fronte acugulada de estrelas.
Eu fico á súa veira, eu fico con elas.
lunes, 1 de febrero de 2021
Fuck off, Sabina.
Hai mulleres que non arrastran maletas cargadas de choiva.
Hai mulleres que sempre escreben cartas de amor.
Hai mulleres que soñan con noites cheas de liberdade.
Hai mulleres que nunca din que si cando che din que non.
Hai mulleres que nadan espidas no medio do temporal.
Hai mulleres que ofertan desexo e reciben paixón.
Hai mulleres que cuspen na cara ó olvido.
Hai mulleres que bican á sua soidade.
Hai mulleres de terra e inmenso vrau.
Hai mulleres de ferro e de asteleiro naval.
Hai mulleres que son bombas de napalm.
Hai mulleres que falan cando lles mandan calar.
Hai mulleres con mapas dos recunchos da alma.
Hai mulleres que nunca firman a paz.
Hai mulleres con corpos sen peles enriba.
Hai mulleres cuxas ancas son postas de sol.
Hai mulleres que nunca che van dar a razón.
Hai mulleres de ferro, mulleres Total!
jueves, 28 de enero de 2021
Hace siglos
Somos el vacío, la ausencia que no ves en esa fotografía donde lo no reflejado es lo determinante; la literatura de nuestros días, la nada devorando a la nada.
Camino por estas calles que nunca fueron mías y continúa repitiéndose la imagen de esos niños que asesinan para dejar de ser inocentes.
Sigo viendo segundas oportunidades que permanecen en los escaparates sin ser adquiridas.
No pagaremos el precio, dejamos así sin doblegar esa falacia que algunos llaman destino.
Cada línea de tus manos, cada poro de tu piel, permanece en nuestras bocas como gesto que no será tatuaje contra el olvido.
Somos sucios sueños, sucias lenguas que arañan y envenenan la quijada de la muerte a base de crear recuerdos.
Cuando desea la navaja de la palabra...
¿Cómo cabalga sobre su yegua blanca?
¿Cómo embarulla sus pasos?
¿Cómo renace tras la entrega?
Siendo cielo e infierno, siendo voz cobarde, escondiendo lo más real, lo más sincero.
Y la luz se hace aliento, espejismo de una silueta dibujada en el suelo.
Mientras él escribe con poca verdad historias de pérdida y destierro.
No sabe siquiera del estertor último que se balancea entre su cuerpo y mi cuerpo.
Mis hormiguitas escriben el entretejido de nuestro mapa mundi, luego yo las voy borrando ahora que aún estoy a tiempo.
La mierda nunca engaña, nunca promete el cielo.
domingo, 17 de enero de 2021
Días que vendrán
No me interesan los días que vendrán,
Ni amaneceres en la misma cama.
No quiero escribirte palabras de amor,
Ni susurrarte te quieros al oído.
De ti quiero el trueno que desata la tormenta
Y que me pidas fuego para quemarlo todo
Mientras niegas la mayor, mientras sonríes
Viendo arder la ciudad hasta los cimientos.
Te quiero para escribir otra línea,
Para recordarme que la otra yo
Sigue estando viva.
Porque lejos de ella,
Amigo mío, todo es gris, todo es frío.
lunes, 17 de febrero de 2020
Tódalas Mulleres Que Son.
![]() |
| F.Asorey. "A Santa" |

















