sábado, 12 de septiembre de 2026






Queímo-me.

Os meus pasos seguen o teu cadaleito mentres

a miña alma corre en dirección contraria.

Hai un corazón que latexa cravado no portón dunha igrexa abandoada.

Os soños quedan conxelados entre o cerebro e a retina, 

as bágoas calcificadas cando a bolboreta bate as alas.

Somos as póstumas sen pelotón de fusilamento.

Hai cen corazóns cravados na porta dunha igrexa abandoada.

Hai unha volvoreta negra que abandoou o campo de batalla.

A miña alma segue correndo en dirección contraria.

Ti voas entre tronos, lampos e refachos,

vivirás na treboada ata que chege a alba.


lunes, 2 de mayo de 2022

Perdí el Azul.



El aire se hizo denso y siempre era de noche.


Nunca regresé a la sonrisa de mi padre.


El tiempo empezó a deshacerse en espirales de humo que giraban hacia el fondo.


Las persianas eran rejas de forja y yo una vara clavada en el suelo.


La ermita fue un pequeño barco a la deriva.


Y sí, el dolor es rojo pero el sufrimiento, mi sufrimiento, es siempre gris.




martes, 28 de diciembre de 2021

Fraxilidade

 







 Adoro esa fraxilidade dos teus ollos,

cando falas dende a  tenrura da túa alma,

cando falas dende a túa soidade acompañada.


Sínteste débil, mais eu mírote inmenso, firme,

póstumo ó xénero  tóxico do noso tempo.


Besbello: "Eres fermosamente forte, único"


E nun batido de pálpebras

sínteste de novo inmenso.


E véxote de novo como a cova,

 a auga, o océano que busca a loba.





jueves, 7 de octubre de 2021


Me balanceo sobre la punta de los pies,

en el finísimo hilo de la cordura.


Sólo el huracán podrá anclarme.


Ahí se sostiene esa parte de mí

que siempre apunta al cielo,

en la flecha que reside lo que 

no tiene dueño, hora, ni precio.





jueves, 20 de mayo de 2021

Ignífugo

 

Chegará o día no que non teña para ti nen un so verso, nen unha palabra...

Mais mentres ese tempo non chegue, escribireiche poemas, textos, historias dende o máis profundo da miña incomprensión, dende o máis profundo da miña esencia, só como agradecemento perplexo a esa capacidade túa de facerme sair da monotonía, de poñerme en contacto coa outra eu, coa que navega nas palabras impías sen preguntarse nada, sen facer nada máis que fiar no fío do noso destino.


Mans incombustibles percorren cada curva do meu corpo.  Férveche a boca de tantos bicos ardentes, de tantos bicos duros coma o cemento.


Árdeme a alma en cada cama que comparto contigo, que lembro cando xa non quero lembrarte.


E acabo volvendo ós teus brazos que son o leito do meu río.  Que es ti a paz, a miña calma, a pedra que soporta o meu lume, esa árbore que sorrí, que resiste á miña laparada desesperada e me acepta sempre, aínda que eu non queira  que contes por aí a nosa pertenza.


E perdóasme tódalas desleadades.

E non me esixes que che devolva o tempo perdido.


Ti que resistes á lava do meu volcán

Es ignífugo?

miércoles, 19 de mayo de 2021

Palabras como cuerpos

 

Pides palabras naturales,
frescas como ríos,
como cinco ases a la caída.

Pides siempre a manos llenas,
A boca llena.


Y a cambio, qué entregas?

Miradas de soslayo en el espejo.


Sé valiente.


Mírame desnudo, de cerca, frente a frente,
Mostrando firme, cada rincón secreto.
Sin medias verdades, sin tiempo.

Consume el oxígeno que hay entre los dos,
Derríteme (si puedes) para luego,
Lamer lo que quede de mi orgasmo,
(lo que quede de mí) de rodillas en el suelo.
Para que mi combustión interna sea
Perfume en el aire,  flecha en el cielo.

Y luego, oblígate a olvidarme,
Que cuando yo quiera, retumbará
En ti, muy dentro, el trueno.






Una escribe siempre como vive

Y ama tal y como escribe.


Yo, arrasándolo todo.



Otra vez espero a que 

Se pose el polvo sobre las ruinas.


Aquí, me mantengo en pie

Con la boca llena de ceniza

Como hija del fuego y el volcán 

Nunca hija de la huida.


No espero nada de tu mano

No exijo nada ya a mi herida

Soy mi sueño loco

Mi propia pasión prohibida.



jueves, 11 de marzo de 2021


 Quisiera que hubiese un oficio liviano y sincero que ayudase a cerrar los agujeros trepadores que viven en nuestras cabezas.

  Un oficio sencillo que se lleve la basura por un agujero y que no la deje mirando un lago; que nunca la deje caer en el centro de otra historia.



 Un oficio humilde, como costurera de pedacitos rotos del alma, que entregue el rayo que atraviesa el cuerpo, que pasa por el tronco del árbol y se enraíza en la propia tierra.

 Que reactive cientos de conexiones neuronales, cientos de caminos de luciérnagas que den luz y sueños nuevos.

Que plante, como yo con la letra que me hormiguea en los dedos, una pequeña esperanza.


Y todo ello por la palabra de cinco letras...


Ésa que hace puro lo impuro, la que genera conexiones doradas que nos tejen con el mundo y con otros mundos.

Por conocerla has ardido hasta los cimientos.

Por ella has aprendido de esos hilos dorados que lo entretejen todo.

Esa palabra nos enseña que nunca dos pasiones son iguales. 

En ningún caso.


viernes, 26 de febrero de 2021

Fuck off, Sabina. Parte 2



Eu si quero un amor civilizado,

Con recibos e polvos de sofá.

Eu si quero que viaxes ó pasado 

E que chores se tes ganas de chorar.




Non me importan as veciñas do terceiro;

Eu si quero sembrar e compartir.

Quero 8 de Setembro e cumpreanos feliz.


Non me importa levarche as maletas,

Nen que escollas o champú.

Eu se quero cambio de planeta

E póñolle a un cadelo, Rus.


Quero moitas noites de regueifa

E columpio nunha pola no xardín.

Que o noso sexa unha lareira,

Aínda que cheire a pachulí.


Eu quéroo todo, contigo ou sen ti.


O que non quero é un corazón cobarde,

Nen ter que morrer por ti.

Nen matarme contigo se te matas, 

Nen que mates por min se eu morro.

Porque os bos amores curan,

Porque amores que curan nunca morren.


Se toca, haberá que xuntar para mañá;

Sempre souben chegar ó fin do mes...

Quérote libre e ocupado,

Con carne e con pecado,

Ceibe e sen pesar.


Eu quero que biques a miña cicatriz.

Quero Palermo en Setembro

E Ferrol no mes de Abril.


Espérame ás doce no portal

E dime: "voltemos comezar"


Eu saberei porqué o fixeches,

E ti xa me virás vir.

O que eu quero, home de ollos vivos,

E que vivas, sempre, a pesar de min.



jueves, 11 de febrero de 2021

Los Huesos


Los huesos saben más de lo que necesitamos en la vida que el propio cerebro, que la razón y que incluso la misma sangre.

Cuando los huesos gritan venganza, lujuria o amor, nadie tiene dudas.


Nuestros huesos son como los círculos concéntricos del tronco de los árboles, marcando los tiempos, las edades; son también nuestras raíces conectadas a la Tierra.


Llegan a ser todo lo que debemos saber de nosotras mismas.


Sólo tenemos que aprender a escucharlos para que la vida sea más clara, nunca más sencilla.


Si tus huesos arden por la lujuria, quémate.

Si tus huesos claman venganza, véngate.

Y si tus huesos gritan: "ataca o huye"; obedécete.


Si los escuchas, si dejas que te guíen, pase lo que pase, cuando todo acabe, sanarás. 

Y sabrás que has atravesado la tormenta

Y que has abandonado todo lo que era necesario abandonar.


Y la vida volverá a vibrar.


miércoles, 10 de febrero de 2021

17 de Outubro de 2009


Do meu pai herdei este nariz, un sorriso que me enche a cara; o gusto pola música, pola carallada e o xeito de apoiarme na barra do bar cando boto uns dados.




Del aprendín cousas importantes:

Que ata o máis rico se non ten palabra non ten nada,

Que os ricos fixéronse ricos coa sudor dos pobres,

Que unha muller bonita é máis bonita cando lle ferve o sangue,

Que se queres beber tes que saber mexar

E que o corpo as fai e o corpo as paga.


Ensinoume que querer entender o mundo é tempo perdido, 

Que non hai millor cousa que querer con ganas e comer con fame;

Que no corazón non se manda e que hai amores que duran máis aló da vida.


Coa súa perda aprendín que non sabes canto conta alguén ata que non está.

E que o profesor ensina o que sabe

Pero o mestre ensina o que é.


Marchou en Outubro pero disque

foi enterrado con un sol de Agosto e dúas rosas brancas.


lunes, 8 de febrero de 2021

Esta vez no me esperes


Esta vez no me esperes,

Búscame al otro lado;

Siguiendo el mapa de tus manos

Reconocerás las líneas de mi frente.



Tras un día, un mes o un siglo

Estaremos de nuevo sentados 

Mirando el borde del abismo.


Demórate, no importa,desde

Ahora el tiempo es infinito.


Toma...te dejo este poema,

Ya no lo necesito.


domingo, 7 de febrero de 2021

Lilith, non sexas Eva

 

As fillas de Lilith son as que levan os barcos sen timón cando caen pola borde do fin do mundo; as que recuperan o norte despois de terse botado ó precipicio.



Elas sobreviven sempre ó deserto, á auga, ó tempo.

Viven noites en vela sen esperar que suba ou baixe a marea.

Palilleiras maxistrais dun tempo roubado, tecen paseniño fíos brilantes, esperando un mencer de faiscas, de lumes dourados.

Non son matronas de nenos loiros coma a cervexa; elas paren pesadelos, son nais de guerrilleiras das noites sen lúa pero coa fronte  acugulada de estrelas.


Eu fico á súa veira, eu fico con elas.



lunes, 1 de febrero de 2021

Fuck off, Sabina.

 

Hai mulleres que non arrastran maletas cargadas de choiva.

Hai mulleres que sempre escreben cartas de amor.



Hai mulleres que soñan con noites cheas de liberdade.

Hai mulleres que nunca din que si cando che din que non.

Hai mulleres que nadan espidas no medio do temporal.

Hai mulleres que ofertan desexo e reciben paixón.

Hai mulleres que cuspen na cara ó olvido.

Hai mulleres que bican á sua soidade.

Hai mulleres de terra e inmenso vrau.

Hai mulleres de ferro e de asteleiro naval.

Hai mulleres que son bombas de napalm.

Hai mulleres que falan cando lles mandan calar.

Hai mulleres con mapas dos recunchos da alma.

Hai mulleres que nunca firman a paz.

Hai mulleres con corpos sen peles enriba.

Hai mulleres cuxas ancas son postas de sol.

Hai mulleres que nunca che van dar a razón.

Hai mulleres de ferro, mulleres Total!



jueves, 28 de enero de 2021

Hace siglos


Somos el vacío, la ausencia que no ves en esa fotografía donde lo no reflejado es lo determinante; la literatura de nuestros días, la nada devorando a la nada.

Camino por estas calles que nunca fueron mías y continúa repitiéndose la imagen de esos niños que asesinan para dejar de ser inocentes.

Sigo viendo segundas oportunidades que permanecen en los escaparates sin ser adquiridas.

No pagaremos el precio, dejamos así sin doblegar esa falacia que algunos llaman destino.

Cada línea de tus manos, cada poro de tu piel, permanece en nuestras bocas como gesto que no será tatuaje contra el olvido.

No somos leña, ni aire, ni trueno.




Somos sucios sueños, sucias lenguas que arañan y envenenan la quijada de la muerte a base de crear recuerdos.

Cuando desea la navaja de la palabra...


¿Cómo cabalga sobre su yegua blanca?


¿Cómo embarulla sus pasos?


¿Cómo renace tras la entrega?


Siendo cielo e infierno, siendo voz cobarde, escondiendo lo más real, lo más sincero.

Y la luz se hace aliento, espejismo de una silueta dibujada en el suelo.


Mientras él escribe con poca verdad historias de pérdida y destierro.


No sabe siquiera del estertor último que se balancea entre su cuerpo y mi cuerpo.

Mis hormiguitas escriben el entretejido de nuestro mapa mundi, luego yo las voy borrando ahora que aún estoy a tiempo.

La mierda nunca engaña, nunca promete el cielo.



domingo, 17 de enero de 2021

Días que vendrán


No me interesan los días que vendrán,

Ni amaneceres en la misma cama.

No quiero escribirte palabras de amor,

Ni susurrarte te quieros al oído.


De ti quiero el trueno que desata la tormenta

Y que me pidas fuego para quemarlo todo

Mientras niegas la mayor, mientras sonríes 

Viendo arder la ciudad hasta los cimientos.


Te quiero para escribir otra línea,

Para recordarme que la otra yo

Sigue estando viva. 



Porque  lejos de ella, 

Amigo mío, todo es gris, todo es frío.



lunes, 17 de febrero de 2020

Tódalas Mulleres Que Son.




Afeita a buscar des-harmonías, aprendo que o chumbo que me pesa nas veas, alporízase sincronicamente cos tempos da marea.

  Acéndese a lava que todo o limpa, que todo o queima. 

F.Asorey. "A Santa"
Manteño os meus pecados capitais sobre as miñas pernas, sobre a anatomía mental das miñas cen mulleres antigas: Labregas, prófugas, ceibes, donas de si mesmas; capaces de, chegada a hora, arrincarse un membro para libertarse e manter os seu nome propio: A Corva, A Carreteira, A Meiga, A Madriña, A Avoa Vella. 

  Invócovos a todas hoxe, ás que me díchedes estes ollos, estes membros, esta anatomía interna.

 Chámovos a todas as que leváchedes este mesmo lume que me bule polas veas.

 A todas vos sosteño, feita de area de río, de madas de centeo. 

Aquí no medio do balbordo, aquí vos espero.


martes, 10 de septiembre de 2019

Cuarenta y un día.





Nunca me extraño al verte al fondo del bar.


Cuando nos hicimos viejos, ya no supimos flotar.

Nos compramos bolsitas blancas contra la humedad,

para fingir que no duelen los huesos,

que las risas, los besos, son de verdad.


Y la palabra a deshora, pugna por salir.

Mientras mis ojos siguen secos,

despinto miradas de mar para ti.


Despeino la estela que dejo al pasar.

Fingimos que no duelen los huesos,

que las risas, los besos, son de verdad.



Será que ya no queremos volar,

cansados de noches en vela,

de sueños a medio soñar. 


Y al nacer el día, de nuevo, un reto,

un cigarro, un verso y vuelta a empezar,

a ras de suelo, siempre sin pestañear,

despeino la estela que dejo al pasar,

despinto miradas de mar para mí.




lunes, 17 de junio de 2019






Lo de verdad no es, casi nunca, lo que puedes tocar, 

lo que puedes llevarte o lo que crees cierto.

Tampoco suele ser lo que creemos seguro, ni la 

sangre entre las piernas ni el semen al correrte.

Seguramente tenga que ver con acordarte, cuarenta 

años después, de aquella canica de ojo de gato 

que llevabas en el bolsillo; del vértigo del subidón o 

del primer beso de verdad (hay muchos primeros 

besos de verdad). 

Tendrá que ver con acordarse del último abrazo que 

te diste con alguien o de la primera mañana en 

la que tu almohada escondió una maraña de rizos 

negros.

Lo auténtico, es la sensación, es lo efímero; es ser 

poderosa sólo porque estás viva y sopla el viento

a favor. 

Es sentirte hermosa aunque lleves tres noches sin 

dormir y te tiemblen las manos.


Lo de verdad es la cara de ratita en una foto rara. 


Es todo lo que nos define pero jamás nos determina. 

Lo de verdad es la línea, la letra, el compás, la voz, 

el encuadre.

Todo, todo el resto es mentira.  


jueves, 13 de junio de 2019

ESTO. ESO. AQUELLO. AQUÍ.






Esto.

Hace aullar al lobo,

cantar a la sirena:

Creerse cuerdo al loco.

Eso.

Incendia cada cicatriz

como un mapa de luciérnagas,

de supernovas efímeras.

Aquello.

Tiene barro en el alma; 

veneno en la lengua,

la mentira en el pecho.

Aquí.

Fingimos ser leves

sin el mercurio en la sangre, 

sin plomo en las alas de pájaro.