lunes, 8 de febrero de 2021

Esta vez no me esperes


Esta vez no me esperes,

Búscame al otro lado;

Siguiendo el mapa de tus manos

Reconocerás las líneas de mi frente.



Tras un día, un mes o un siglo

Estaremos de nuevo sentados 

Mirando el borde del abismo.


Demórate, no importa,desde

Ahora el tiempo es infinito.


Toma...te dejo este poema,

Ya no lo necesito.


domingo, 7 de febrero de 2021

Lilith, non sexas Eva

 

As fillas de Lilith son as que levan os barcos sen timón cando caen pola borde do fin do mundo; as que recuperan o norte despois de terse botado ó precipicio.



Elas sobreviven sempre ó deserto, á auga, ó tempo.

Viven noites en vela sen esperar que suba ou baixe a marea.

Palilleiras maxistrais dun tempo roubado, tecen paseniño fíos brilantes, esperando un mencer de faiscas, de lumes dourados.

Non son matronas de nenos loiros coma a cervexa; elas paren pesadelos, son nais de guerrilleiras das noites sen lúa pero coa fronte  acugulada de estrelas.


Eu fico á súa veira, eu fico con elas.



lunes, 1 de febrero de 2021

Fuck off, Sabina.

 

Hai mulleres que non arrastran maletas cargadas de choiva.

Hai mulleres que sempre escreben cartas de amor.



Hai mulleres que soñan con noites cheas de liberdade.

Hai mulleres que nunca din que si cando che din que non.

Hai mulleres que nadan espidas no medio do temporal.

Hai mulleres que ofertan desexo e reciben paixón.

Hai mulleres que cuspen na cara ó olvido.

Hai mulleres que bican á sua soidade.

Hai mulleres de terra e inmenso vrau.

Hai mulleres de ferro e de asteleiro naval.

Hai mulleres que son bombas de napalm.

Hai mulleres que falan cando lles mandan calar.

Hai mulleres con mapas dos recunchos da alma.

Hai mulleres que nunca firman a paz.

Hai mulleres con corpos sen peles enriba.

Hai mulleres cuxas ancas son postas de sol.

Hai mulleres que nunca che van dar a razón.

Hai mulleres de ferro, mulleres Total!



jueves, 28 de enero de 2021

Hace siglos


Somos el vacío, la ausencia que no ves en esa fotografía donde lo no reflejado es lo determinante; la literatura de nuestros días, la nada devorando a la nada.

Camino por estas calles que nunca fueron mías y continúa repitiéndose la imagen de esos niños que asesinan para dejar de ser inocentes.

Sigo viendo segundas oportunidades que permanecen en los escaparates sin ser adquiridas.

No pagaremos el precio, dejamos así sin doblegar esa falacia que algunos llaman destino.

Cada línea de tus manos, cada poro de tu piel, permanece en nuestras bocas como gesto que no será tatuaje contra el olvido.

No somos leña, ni aire, ni trueno.




Somos sucios sueños, sucias lenguas que arañan y envenenan la quijada de la muerte a base de crear recuerdos.

Cuando desea la navaja de la palabra...


¿Cómo cabalga sobre su yegua blanca?


¿Cómo embarulla sus pasos?


¿Cómo renace tras la entrega?


Siendo cielo e infierno, siendo voz cobarde, escondiendo lo más real, lo más sincero.

Y la luz se hace aliento, espejismo de una silueta dibujada en el suelo.


Mientras él escribe con poca verdad historias de pérdida y destierro.


No sabe siquiera del estertor último que se balancea entre su cuerpo y mi cuerpo.

Mis hormiguitas escriben el entretejido de nuestro mapa mundi, luego yo las voy borrando ahora que aún estoy a tiempo.

La mierda nunca engaña, nunca promete el cielo.



domingo, 17 de enero de 2021

Días que vendrán


No me interesan los días que vendrán,

Ni amaneceres en la misma cama.

No quiero escribirte palabras de amor,

Ni susurrarte te quieros al oído.


De ti quiero el trueno que desata la tormenta

Y que me pidas fuego para quemarlo todo

Mientras niegas la mayor, mientras sonríes 

Viendo arder la ciudad hasta los cimientos.


Te quiero para escribir otra línea,

Para recordarme que la otra yo

Sigue estando viva. 



Porque  lejos de ella, 

Amigo mío, todo es gris, todo es frío.



lunes, 17 de febrero de 2020

Tódalas Mulleres Que Son.




Afeita a buscar des-harmonías, aprendo que o chumbo que me pesa nas veas, alporízase sincronicamente cos tempos da marea.

  Acéndese a lava que todo o limpa, que todo o queima. 

F.Asorey. "A Santa"
Manteño os meus pecados capitais sobre as miñas pernas, sobre a anatomía mental das miñas cen mulleres antigas: Labregas, prófugas, ceibes, donas de si mesmas; capaces de, chegada a hora, arrincarse un membro para libertarse e manter os seu nome propio: A Corva, A Carreteira, A Meiga, A Madriña, A Avoa Vella. 

  Invócovos a todas hoxe, ás que me díchedes estes ollos, estes membros, esta anatomía interna.

 Chámovos a todas as que leváchedes este mesmo lume que me bule polas veas.

 A todas vos sosteño, feita de area de río, de madas de centeo. 

Aquí no medio do balbordo, aquí vos espero.


martes, 10 de septiembre de 2019

Cuarenta y un día.





Nunca me extraño al verte al fondo del bar.


Cuando nos hicimos viejos, ya no supimos flotar.

Nos compramos bolsitas blancas contra la humedad,

para fingir que no duelen los huesos,

que las risas, los besos, son de verdad.


Y la palabra a deshora, pugna por salir.

Mientras mis ojos siguen secos,

despinto miradas de mar para ti.


Despeino la estela que dejo al pasar.

Fingimos que no duelen los huesos,

que las risas, los besos, son de verdad.



Será que ya no queremos volar,

cansados de noches en vela,

de sueños a medio soñar. 


Y al nacer el día, de nuevo, un reto,

un cigarro, un verso y vuelta a empezar,

a ras de suelo, siempre sin pestañear,

despeino la estela que dejo al pasar,

despinto miradas de mar para mí.